براي نقد اين خبر خوب است كه به يك داستان مهم خبري كه در سطح جهان بسيار مشهور است اشاره كنيم.داستاني كه به واترگيت معروف است. همان داستاني كه دو خبرنگار روزنامه واشنكتن پست درست با به دست آوردن سرنخ هايي در مورد شنودهاي تلفن هاي يك طرف ماجراي انتخابات توسط طرف مقابل و استفاده از آن ها براي پيروز شدن در انتخابات، داستان خبري را نقل كردند كه باعث شد در نهايت رئيس جمهور آمريكا بعد از روسوايي از كار خود كنار بكشد.
حالا خبرنگاري در ايران هم شايد به اطلاعاتي از آن دست، دست يافته است اما تفاوت پوشش را نگاه كنيد. در ماجراي واترگيت هم خبرنگارهاي واشنگتن پست با منبعي روبه رو بودند كه نمي توانستند او را لو بدهند و حتي تا سال ها بعد از ماجرا هم او را لو ندادند و درنهايت بعد از سال ها خود او خودش را معرفي كرد. اما اين اتفاق به اين معني نبود كه آن ها خبر خود را بدون منبع كار كنند بلكه آن ها به صورت بسيار ريز و دقيق شروع به بررسي موضوع كردند و ماه ها روي اين موضوع كار كردند و منابع متعدد پيدا كردند و در نهايت ماجرا را بردند.
اما درست برعكس آن ماجرا ما در اين خبر نه منبعي مي بينيم، نه از دقت خبر مي توانيم چيزي پيدا كنيم و نه از بي طرفي. اين خبر پر است از بي اخلاقي هاي رسانه اي با وجود اينكه حتي ممكن است موضوع كاملا هم صحيح باشد اما نوع پردازش باعث شده كه خبر از يك خبر پر اهميت به يك خبر بي اعتبار در حد شنيده ها تبديل شود.
راستي به استفاده از چيزهايي مثل: « جالب‌تر آن که» ،«این شنودها که ظاهراً‌ توسط برخی محافل خودسر امنیتی» يا «اگرچه به احتمال فراوان رئیس‌جمهور از این‌گونه اقدامات خودسرانه بی‌اطلاع و ناراضی بوده» و «به نظر می‌رسد» در اين خبر دقت كنيد كه درست چيزهايي هستند باردار با نظر و جانب داري كه در خبر اصلا نبايد استفاده شوند و در اين جا مي توانند نقش همان ادب از كه آموختي از بي ادبان را بازي كنند، مي توان از اين كار برد اشتباه ياد گرفت كه هيچ وقت آن را استفاده نكرد.