***دوستان عزيز «منتقد» در «نيوزبان»؛ مطلبي كه مشاهده مي‌كنيد، يك خبر نيست. با اينكه شعار نيوزبان اين است كه «خبر را نقد كنيد»، من چند مطلب غيرخبري در آن ديده‌ام كه دوستانم به نقد آن پرداخته‌اند. در چنين مواردي معمولا منتقدان از ديدگاه حرفه‌اي و نظري خود به مطلب مي‌پردازند و نسبت به نقد آن اقدام مي‌كنند. اين در حالي است مطلب مذكور از آنجا كه يك «خبر» نيست،ْ نمي‌شود هم آن را با اصول حرفه‌اي خبري نقد كرد. مثلا جالب است كه به يك مقاله يا يادداشت تحليلي بگوييد كه چرا «بي‌طرف» نيست. چون نبايد بي‌طرف باشد. رسانه از نويسنده مورد نظر خواسته است تا ديدگاه خود را مطرح كند و از آن حيث موضوع را مورد بررسي قرار دهد.
اما چرا اين مطلب را برگزيده‌ام. «نيما افشار نادري» نگارند اين مطلب و سردبير «پندار» در مطلب كوشيده است با ايجاد چند پرسش در ذهن خواننده، «نقاط معيوب منتهي به تولد يك رسانه» را بررسي كند. اين مطلب بي‌شك بسيار بهتر از اين هم مي‌شد باشد. براي اين كار شايد نياز است نگاه منتقدانه شمار ديگري از افراد «منتقد رسانه» نيز به آن افزوده شود. بياييد حالا كه «محمود» و «علي‌اصغر» عزيز اين فرصت را براي نقد بي‌دريغ و بي‌تعارف فراهم كرده‌اند، دريغ و تعارف نورزيم و بنويسم. اين مطلب را از آن حيث برگزيدم كه شايد پرسشي مطرح كند و شما به عنوان منتقد بكوشيد پاسخي براي آن بيابيد يا حتي دليلي براي بي‌پاسخ ماندن آن تا اكنون. كمك مي‌كند تا كمي بيشتر تحليل كنيم كه چرا بيشتر ما «دقت» نمي‌كنيم، «منصف» نيستيم و «بي‌طرفي» را رعايت نمي‌كنيم.
با همه اين توضيحات، اظهارنظر خودم براي اين نوشته را ـ كه به همين نام «journalist» در پندار ذكر شده ـ بازنويسي نمي‌كنم و در ادامه مي‌آورم.

نیما افشار نادری عزيز، خوب و پُركار. موضوع خوبي را در زمانه‌اي خوب مورد بررسي قرار داده‌اي. جاي تقدير است بي‌شك. آنچه نگاشته‌اي، يك تحليل از شرايط روزنامه‌نگاري كنوني است و اصلا جاي دوري نيست كه نتوان آن را نديد و لمس نكرد.
مانند بسياري اوقات از تيترهاي خوب بهره مي‌بري كه ضرب آهنگ گفتاري و نوشتاري زيبايي دارد. اگر چه در اين تحليل به نظر كارشناس يا روزنامه‌نگار اشاره نكرده‌اي، ولي به عنوان روزنامه‌نگار خودت جنبه‌هايي از اصول حرفه‌اي روزنامه‌نگاري را اشاره كرده‌اي كه معمولا دلايل لازم براي راه‌اندازي يك رسانه است، اگر چه كافي نيست. همچنين به خوبي اشاره كرده‌اي كه «روزنامه نگاری که بدون مشخص شدن حتا حقوق خود، بدون هیچ گونه بیمه و خدمات اضطراری جانبی، از روی علاقه، می آید و اول تصمیم ...». اين خيلي مهم است. چرا كسي به اين بخش ماجرا نگاه نمي‌كند؟! آيا اصلا روزنامه‌نگاري يك كار «ايثارگرانه» و «جوانمردانه» و مانند آن است كه روزنامه‌نگار از همه حقوق اجتماعي و طبيعي خود بگذرد تا بخواهد در تحريريه‌اي حضور داشته باشد؟! آيا هميشه و هميشه دلايل ايجابي انتخاباتي بايد دلايل سلبي ناديده گرفته شدن حق و حقوق شماري از روزنامه‌نگاران باشد در درجه نخست، تا برسيم به درجه دوم ماجرا كه حكايت آن است نخست روزنامه‌نگار تصميم بگيرد كه قرار است له يا عليه چه كسي چه تصميمي بگيرد و بر اساس حكمي كه مفروض عيني ماجراست دست به قلم ببرد و به همه بگويد كه چُنين و چُنان است و اگر تا به حال نمي‌دانستند، در چه خُسران مبيني روزگار سپري مي‌كردند؟!
بگذريم از اين حرف‌ها. كدامين و اصلا چند رسانه در اين ديار با يم «نظام‌نامه» حرفه‌اي پا به عرصه حضور گذاشته‌اند و ظهور كرده‌اند؟! كه حالا ما به ازاي آن بخواهيم اصول حرفه‌اي و اخلاقي و بي‌طرفي حرفه‌اي را از آنان طلب كنيم؟!
يادمان نرود اين به معني نبودن كارهاي خوب و ماندگار روزنامه‌نگاران اين ديار نيست كه آنها همه بر دوش همين روزنامه‌نگاران بوده است، اما همين سيكل معيوب اين پرسش را همچنان زنده نگاه داشته است كه از آن روزنامه‌نگاران چه مانده است و از آن روزنامه‌ها، چه؟!
بماند كه نيما عزيز، به نظرم به جاي خالي صنعت رسانه اشاره‌اي نشده است كه فكر مي‌كنم آن را به مجال ديگري سپرده‌اي، كه اصلا عرضه و تقاضا و مشتري و مخاطب چگونه تعريف شده است در اين صنعت كه روزنامه‌نگار به عنوان نيروي كار يا سهامدار اين رسانه به تعريف جايگاه حرفه‌اي خود بپردازد.
قرين شدن اين مطلب با رخداد غم‌انگيز و حديث مكرري كه ساعاتي قبل بر «ياس‌نو» رخ داد، همچنين اين پرسش را بر من زنده نگاه داشته است كه هيچ دست‌اندركار ياس‌نو هرگز نينديشيده بود كه همان حربه‌اي كه 12 تير 1386، انتشار مجدد «هم‌ميهن» را به محاق برد، مي‌تواند باز هم كارساز باشد؟ يعني اين فكر به ذهن من رسيده بود و اين همه روزنامه‌نگار و مدير و سياستمدار همراه و همفكر و ياري‌رسان توليد دوباره ياس‌نو به آن نينديشيده‌ بودند؟!
البته روزنامه‌داري همچون روزنامه‌نگاري كار پُرفشاري است؛ شايد نينديشيده بودند. فرض محال كه محال نيست. هست؟!